Μετά την αγάπη τι;

Γράφει ο/η:    



«Τι συνέβη σ’ αυτόν τον άνθρωπο; Δεν τον αναγνωρίζω πια! Άλλαξε τόσο πολύ.. ήταν κάποτε γλυκός, τρυφερός, ρομαντικός και τώρα είναι συνέχεια θυμωμένος και φωνάζει. Δεν αντέχω πια!»
Πολλές φορές έχουμε έρθει αντιμέτωποι με ανθρώπους που μας μεταφέρουν μία εφιαλτική κατάσταση στην σχέση, αλλά που δεν τολμούν να φύγουν απ’ αυτή. Γιατί λοιπόν μένουν σε μία τόσο κακοποιητική, τοξική σχέση; Σε μία σχέση που τους κάνει να υποφέρουν;

Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να έχουν χαμηλή αυτό-εκτίμηση ή να βιώνουν κατάθλιψη, ή να μην τους αρέσουν οι αλλαγές, ή ακόμα να εκλαμβάνουν αυτή την τόσο τοξική σχέση σαν φυσιολογική!

Όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουν χάσει την ουσία της σχέσης και τι αντιπροσωπεύει. Μπορεί η ανάγκη τους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν να είναι τόσο μεγάλη που να μην βλέπουν τα ελαττώματα των συντρόφων τους ή να εθελοτυφλούν για να μην βιώσουν την μοναξιά.

Πρόσφατα ευρήματα στον τομέα της ψυχολογίας αναφέρουν μία γενετική ανάγκη των ανθρώπων για κοινωνικές συναναστροφές και ερωτικές σχέσεις. Η δομή αυτών των συναναστροφών και σχέσεων αλλάζει ανάλογα με το κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον, η ανάγκη όμως είναι παγκόσμια!

Ωστόσο, όταν έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου η αγάπη έχει μία λανθάνουσα μορφή και εκφράζεται μέσα από επικρίσεις και απαξιώσεις, είναι πολύ πιθανόν να επαναλάβουμε αυτό το μοτίβο και στις δικές μας σχέσεις. Να εκφράζουμε δηλαδή την όποια μορφή «αγάπης» μας μέσα από φωνές, βρισιές ή χειροδικίες. Κι αυτό γιατί δεν γνωρίζουμε άλλο τρόπο έκφρασης – αφού αυτό μάθαμε απ’ τους γονείς μας - αλλά και γιατί φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τον άλλον και θέλουμε να τον κρατήσουμε με κάθε τρόπο.. ακόμα και αν εκείνος δεν το επιθυμεί πια!

Ποια είναι η λύση σ’ αυτό το πρόβλημα; Πρώτα να δούμε βαθειά μέσα μας και να αναρωτηθούμε ποια ανασφάλεια μας κρατάει σε μία δυσλειτουργική σχέση και γιατί η αυτοεκτίμηση μας δεν μας αφήνει να φύγουμε απ’ αυτήν; Και αν εμείς είμαστε εκείνοι που κακοποιούμε τους άλλους, ας κάνουμε την εξής ερώτηση στον εαυτό μας: Πόσο υγιές είναι αυτό και μήπως είναι καιρός να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό για βοήθεια! Ποτέ δεν είναι αργά να ξαναπάρουμε την ζωή στα χέρια μας!