Μήπως με μισώ;

Γράφει ο/η:    




Πολλές φορές υποτιμούμε τους εαυτούς μας, τους επικρίνουμε και θεωρούμε ότι δεν κάνουν τίποτα σωστό και ως εκ τούτου δεν αξίζουν τίποτα! Όταν μιλάμε για εμάς, χρησιμοποιούμε σαρκαστική γλώσσα και συνήθως κάνουμε άσχημες σκέψεις.
Με λίγα λόγια λέμε ιστορίες για εμάς που δεν είναι σωστές, γιατί δίνουμε έμφαση σε ένα μικρό λάθος που πιθανόν έχουμε κάνει και ξεχνάμε όλα τα καλά που έχουμε κατορθώσει. Τι λέμε λοιπόν συνήθως στους εαυτούς μας και τους καταρρακώνουμε;

•    Δεν μου αξίζει να μ’ αγαπούν.
Πολύ συχνά οι άνθρωποι που κάνουν επικριτικές σκέψεις για τους εαυτούς τους νιώθουν ότι δεν τους έχουν αγαπήσει γιατί δεν τους αξίζει. Φυσικά κάτι τέτοιο σπάνια είναι αλήθεια, όμως η ιστορία που έχουν πλάσει στο μυαλό τους είναι τόσο δυνατή που αδυνατούν να την αμφισβητήσουν. Μπαίνουν έτσι σε ένα φαύλο κύκλο που ανακυκλώνει το αρνητικό συναίσθημα.
Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε στην προκειμένη περίπτωση είναι να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Πώς; Με το να αμφισβητήσουμε τις αρνητικές, αλλά καλά εδραιωμένες επικριτικές σκέψεις για εμάς. Ας ρωτήσουμε: Τι αποδείξεις έχω ότι δεν αξίζω; Δεν έχω καταφέρει τίποτα μέχρι τώρα ή έτσι θέλω να πιστεύω; Ας αριθμήσουμε τα θετικά μας στοιχεία και έτσι ίσως μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τον εαυτό μας και να δούμε την πραγματική του αξία και διάσταση, χωρίς να τον επικρίνουμε.

•    Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει πραγματικά.
Ναι, αλλά γιατί; Ίσως γιατί φοράμε ένα προσωπείο για να καλύψουμε τις πραγματικές μας ανασφάλειες και έτσι στέλνουμε στους άλλους τα λάθος μηνύματα. Κι όταν κουραστούμε με το προσωπείο, τι κάνουμε; Συνήθως σπασμωδικές κινήσεις που εκπλήσσουν τους άλλους και μας «επιβεβαιώνουν» έτσι την αναξιότητα μας.
Τι μπορούμε να κάνουμε σ’ αυτή την περίπτωση; Να δεχτούμε το γεγονός ότι δεν είμαστε τέλειοι… άλλωστε κανείς δεν είναι… και ότι δεν πειράζει να δείξουμε στους άλλους τους φόβους μας… Με έκπληξη θα ανακαλύψουμε ότι και οι άλλοι έχουν φόβους και ότι κι αυτοί ίσως να φοβούνται να τους εκφράσουν για τους ίδιους λόγους μ’ εμάς… μην τυχόν κι εκτεθούν δηλαδή!

•    Δεν καταφέρνω τίποτα. Πάντα αποτυγχάνω!
Αν κρατήσουμε αυτή την στάση, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταφέρουμε να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας. Ο φόβος της αποτυχίας είναι πολύ πιο δυνατός απ’ την αποτυχία την ίδια. Αν δεν καταφέρουμε να πετύχουμε τον στόχο μας δεν σημαίνει ότι είμαστε ανίκανοι… Αυτό που χρειάζεται είναι καινούργια στρατηγική. Να προσπαθήσουμε ξανά, αλλά από άλλη οπτική γωνία… Συνήθως όταν καταφέρουμε να δούμε το πρόβλημα σφαιρικά μπορούμε να βρούμε και λύση. Όταν όμως επικεντρωνόμαστε σε μία ιδιότητα του προβλήματος και αγνοούμε όλο το υπόλοιπο, είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε ολοκληρωμένη λύση.

Η επιλογή είναι στο χέρι μας. Μπορούμε να συνεχίσουμε να επικρίνουμε τους εαυτούς μας και να μένουμε αδρανείς, ή να τους χτυπήσουμε φιλικά στον ώμο, να τους ενθαρρύνουμε και να γευτούμε την ζωή με τα καλά και τα κακά της! Όλα είναι στο παιχνίδι άλλωστε, αρκεί να είμαστε κι εμείς μέσα σ’ αυτό!