Ξέρουμε πότε να εγκαταλείπουμε;

Γράφει ο/η:    




Πολλές φορές έχουμε νιώσει κουρασμένοι, εξαντλημένοι, εκνευρισμένοι, δυστυχισμένοι και στα πρόθυρα της υπερκόπωσης. Δεν έχουμε κοινωνική ζωή, γιατί εργαζόμαστε ακατάπαυστα και δεν προσφέρουμε στον εαυτό μας την παραμικρή απόλαυση. Και τότε έρχεται μία μέρα που λέμε στον εαυτό μας: «Αρκετά. Δεν αντέχω άλλο!!!»

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να σταματήσουμε πριν την υπερκόπωση; Γιατί δεν βάζουμε όρια στις αντοχές μας; Γιατί επιμένουμε να θέλουμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας;

Οι λόγοι συνήθως είναι οι εξής:

1.    Νιώθουμε ότι είναι πολύ ντροπιαστικό να παραδεχτούμε στους άλλους ότι δεν έχουμε άλλες αντοχές.
2.    Πιστεύουμε ότι είναι ανεπίτρεπτο να παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος στους υπολογισμούς μας και δεν αντέχουμε την πρόκληση του έργου που μας έχουν αναθέσει.
3.    Αισθανόμαστε ότι κανείς δεν συμπαθεί αυτούς που εγκαταλείπουν ένα έργο πριν το ολοκληρώσουν.
4.    Ελπίζουμε ότι αν βάλουμε λίγη ακόμα προσπάθεια θα φτάσουμε κάποια στιγμή στο τέρμα.
5.    Λέμε στον εαυτό μας ότι είναι κρίμα να εγκαταλείψουμε τώρα, μετά απ’ όλη αυτή την προσπάθεια που έχουμε ήδη καταβάλλει.

Φυσικά αυτό που δεν κατανοούμε είναι ότι η επιτυχία – με τα δικά μας κριτήρια, τα τελειοθηρικά – δεν είναι ο μοναδικός δρόμος.
Είναι πιο σημαντικό να είμαστε υγιείς και να μπορούμε να είμαστε αποδοτικοί σε πολλούς τομείς, απ’ το να είμαστε πετυχημένοι σε έναν τομέα, αλλά δυσλειτουργικοί σ’ όλους τους άλλους!

Η εμμονή και η προσκόλληση σε ένα έργο, όταν όλες οι συντεταγμένες δείχνουν την πλήρη αποτυχία του, είναι κάτι που μόνο ψυχολογική καταρράκωση και απογοήτευση θα μας προσφέρει. Και σε διάρκεια χρόνου θα μας κάνει δυστυχισμένους.

Η δουλειά είναι μέρος της ζωής μας και σίγουρα ένα μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της. Όμως δεν είναι το μοναδικό. Η προτεραιότητα μας πρέπει να είναι η φροντίδα του εαυτού μας, τόσο σε ψυχικό, όσο και σε σωματικό επίπεδο. Αν είμαστε φροντισμένοι και νοητικά ξεκούραστοι, θα μπορούμε να παίρνουμε πιο ξεκάθαρες αποφάσεις και να είμαστε πιο αποδοτικοί στην δουλειά μας. Αν όμως είμαστε συνέχεια σε μία αγχώδη κατάσταση, με μυαλό θολωμένο, τότε θα κυριαρχεί η ανασφάλεια, η εσωστρέφεια και η καχυποψία.

Και είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό, αφού θα έχουμε καταφέρει να απομονωθούμε από τον κόσμο, να έχουμε γίνει μονόχνοτοι και κουραστικοί και να μην έχουμε ανάδραση για την συμπεριφορά μας, οπότε να κοιτάζουμε τους άλλους καχύποπτα, αφού δεν θα ξέρουμε τι σκέφτονται για εμάς.
Οπότε, καλό θα είναι να προσέχουμε τα σήματα που μας στέλνει το σώμα μας, για τις αντοχές του και να το ακούμε.

Αν δυσκολευόμαστε να βγάλουμε εις πέρας ένα έργο, καλό θα ήταν να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας στους συναδέλφους μας και να ζητήσουμε βοήθεια. Δεν είναι υποχρεωτικό να ακολουθήσουμε τις συμβουλές τους αν δεν θέλουμε, όμως θα ξέρουμε τουλάχιστον αν αυτό που κάνουμε είναι το σωστό.  

Είναι σίγουρα μία δύσκολη περίοδος… όμως όσο δύσκολη κι αν είναι ο ανθρώπινος παράγοντας είναι πιο σημαντικός. Μην υποτιμάμε την ανθρωπιά των συναδέλφων μας – μπορεί να περνάνε τα ίδια με εμάς και να μας καταλάβουν.

Ας δώσουμε μία ευκαιρία στον εαυτό μας, αλλά και σ’ αυτούς για μία πιο υγιή πνευματικά ζωή! Το αξίζουμε!