Μήπως στην σχέση μας είμαστε τρεις; Εγώ, εσύ και η μητέρα σου;


Γράφει ο/η: 



Έρευνες έχουν δείξει ότι η σχέση με τον φροντιστή μας, την μητέρα μας κυρίως, μπορεί να επηρεάσει την ερωτική μας σχέση. Κι αυτό γιατί οι μητέρες μας ήταν κυρίαρχες στο οικογενειακό μας περιβάλλον και σίγουρα είχαν επίδραση επάνω μας.


Πώς είναι εμφανής αυτή η επίδραση; Με το να επαναλαμβάνουμε πρότυπα που έχουμε υιοθετήσει από τις μητέρες μας. Έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι κάποια τραύματα καθοριστικά στο μεγάλωμα μας, μας επηρέασαν σε τέτοιο βαθμό ώστε να συμπεριφερόμαστε ανάλογα στην ερωτική μας σχέση. Αν για παράδειγμα η μητέρα μας δεν ήταν παρούσα, είτε γιατί υπέφερε από κατάθλιψη, είτε γιατί ήταν αλκοολική, είτε γιατί εργαζόταν πολλές ώρες και δεν είχε χρόνο για μας, βιώσαμε την εγκατάλειψη. Αργότερα στις σχέσεις μας θα επιζητήσουμε πιθανότατα κάποιον που θα μας συμπεριφέρεται μ’ αυτό τον τρόπο, γιατί πρώτον μας είναι οικείο αυτό το πρότυπο και ξέρουμε πώς να ελιχθούμε και δεύτερο γιατί πιστεύουμε ότι αυτό μας αξίζει…

Αν πάλι η σχέση με την μητέρα μας ήταν υγιής… τότε να πανηγυρίσουμε! Μία υγιής σχέση με την μητέρα μας κάνει και νιώθουμε ασφάλεια, αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, οπότε είναι πολύ πιθανό να αναζητήσουμε σύντροφο με αυτά τα χαρακτηρίστηκα αργότερα στην ζωή μας.

Πολλές συμπεριφορές όμως γίνονται αυτόματα, χωρίς να περάσουν από γνωστική επεξεργασία. Έτσι αφού έχουμε εξοικειωθεί σ’ αυτήν την συμπεριφορά, είναι πολύ πιθανό να την υιοθετήσουμε αργότερα στην ζωή μας ή να την αποβάλλουμε εντελώς.

Για παράδειγμα, αν έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου κυρίαρχο στοιχείο ήταν οι τριβές, οι φασαρίες και η απαξίωση, χωρίς να το κάνουμε συνειδητά, αργότερα θα συμπεριφερθούμε κι εμείς μ’ αυτό τον τρόπο στην σχέση μας.

Αν δηλαδή ο σύντροφος μας πει κάτι που θα μας πυροδοτήσει άγχος, πιθανά να του απαντήσουμε απότομα και με ένταση. Αφού το έκαναν οι γονείς μας, που ήταν οι πρώτες κυρίαρχες φιγούρες στην ζωή μας, είναι αποδεκτό… γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς αργότερα;

Φυσικά η όλη διαδικασία γίνεται αυτόματα και έχει σαν σκοπό να μας φέρει αγχόλυση, αφού οι καβγάδες και οι φασαρίες μας δημιουργούν άγχος και δεν αντέχουμε άλλο.

Αν είχαμε έλεγχο των πράξεων μας, σε συνειδητό επίπεδο, πολύ πιθανόν να σκεφτόμαστε ότι μία απαξιωτική συμπεριφορά προς τον σύντροφο μας δεν είναι η καλύτερη αντιμετώπιση, αφού ούτε κι εμάς μας άρεσε όταν συνέβαινε… γιατί λοιπόν να την επαναλάβουμε;

Υπάρχει όμως και η περίπτωση να ακούμε φωνές και καβγάδες και να απομακρυνόμαστε «ηττημένοι» από τον χώρο… Κι αυτό γιατί μας «ξυπνάει» μνήμες από το παρελθόν, τότε που οι γονείς μας φώναζαν και καβγάδιζαν και εμείς νιώθαμε ανασφάλεια και φόβο. Αυτό έχει αυτοματοποιηθεί και κάθε φορά που βρισκόμαστε σε παρόμοιο περιβάλλον αντιδρούμε σαν πληγωμένα παιδιά που ψάχνουν μία γωνιά να κρυφτούν και να γίνουν «αόρατα».

Η παρουσία της μητέρας σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν καθοριστική. Κυρίαρχος ρόλος της είναι να προστατεύει και να φροντίζει το παιδί και να του ενισχύει τα καλά! Όχι να του δημιουργεί ανασφάλειες, φόβους και ευαλωτότητα.
Όμως μην ξεχνάμε ότι οι μητέρες είναι άνθρωποι και ως τέτοιοι δεν είναι τέλειες!

Κι αφού λοιπόν εμείς έχουμε εντοπίσει το πρόβλημα μας, που μας δημιουργεί δυσλειτουργικές σχέσεις, είναι καιρός να δράσουμε και να μην μένουμε στο παρελθόν και να κατηγορούμε την κακή μας τύχη…

Τι μπορούμε να κάνουμε;

•    Αν αναζητούμε μία υγιή σχέση με μακροχρόνια διάρκεια και θέλουμε να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, τότε ας ζητήσουμε βοήθεια από έναν ειδικό. Ας επισκεφθούμε έναν ψυχολόγο και ας εκθέσουμε το πρόβλημα και ας ζητήσουμε βοήθεια. Μόνο καλό θα μας κάνει.
•    Ας δουλέψουμε με τον εαυτό μας. Ας διαβάσουμε επιστημονικά άρθρα που αναφέρονται στο πρόβλημα και ας προσπαθήσουμε να προσφέρουμε στους εαυτούς μας αυτό-βοήθεια.
•    Ας φροντίσουμε στοργικά τους εαυτούς μας. Ας γίνουμε οι «μητέρες» μας και ας μας προσφέρουμε αυτά που δεν μας προσέφεραν εκείνες.
•    Ας ασχοληθούμε με γιόγκα ή κάποια εναλλακτική γυμναστική που ενδυναμώνει τόσο το σώμα όσο και το μυαλό. Ίσως ξεφύγουμε έτσι από την αυτολύπηση και τις εμμονές μας.

Το πιο σημαντικό είναι να προσπαθήσουμε να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας και όχι να μαχόμαστε το παρελθόν, το οποίο ούτε αλλάζει, ούτε μας καλυτερεύει το παρόν και το μέλλον μας.

Γνωρίζω ότι είναι δύσκολο, γιατί σίγουρα οι πληγές είναι βαθιές και ο πόνος υπαρκτός. Όμως η ζωή είναι δική μας και μπορούμε να προσπαθήσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι με έναν σύντροφο δίπλα μας.